Verkeerde been

interpretatie
Geschreven door Imelda Schouten

’s Ochtends naar mijn werk loop ik meestal. Een enkele voetganger, fietser, vogels die kruimels van straat pikken, het carillon speelt een wijsje. Over de markt langs het fietsenrek, ga ik vandaag links of rechts? En dan zie ik ze staan. Twee fietsen. Ik blijf ook staan. Twee fietsen op hun kop. Een grap, is mijn eerste ingeving. Of zijn ze kapot?

Terwijl ik de straat inloop zie ik kleine stofwolkjes, die even later weer weg zijn. Verleden jaar dacht ik nog dat ze er met cementzakken bezig waren, zo groot waren de wolken toen. Ik ging toen kijken, want ik hoorde verder niets. En inderdaad, geen mens te zien. En toen zag ik opeens uit de reusachtige oude taxus witgele vegen komen. Stuifmeel kwam los, geholpen door een vleugje wind.

Hoe snel maak je van een waarneming een interpretatie? Wanneer zit je mis? Met welke gevolgen? Of heb je niet door dat je mis zit en blijf je bij je interpretatie?

[wysija_form id=”4″]

Nieuwe aardnootjes verschijnen ook op Twitter.

1 reactie

  • Dit is inderdaad een hele bekende, waarbij de gevolgen gelukkig beperkt zijn. Ik ken hem en gebruik hem meestal in de wat hardere variant: “Assumption is the mother of all fuck-up’s”. Het knelpunt zit vooral in het herkennen van aannames. Een deel van de oplossing daarvan zit in de taal die je uitspreekt, opschrijft of denkt. Veel mensen gebruiken: “het is ……”. Dan is er weinig ruimte meer en wordt je niet getriggerd om je of iemand anders aanname te kontroleren. Als je “ik denk”, “ik geloof”, “ik vindt” en vooral “ik neem aan” gebruikt, wordt je naar mijn gevoel makkelijker geprikkeld om te kontroleren of het klopt. Het is ook iets dat je moet aanleren en dat kan ook. Als ik in mijn naaste omgeving na een uitspraak van iemand “assumption” roep, weten ze al hoe laat het is.

Laat een reactie achter