Medicijnkast

Skeeze on Pixabay
Geschreven door Erik Visser

“Dus nu lopen we voor elke bewoner op en neer naar de medicijnkast.

Wij waren eraan gewend dat zoveel mogelijk te doen als we gezamenlijk eten, omdat dit een natuurlijk moment is om pillen in te nemen. Van de inspectie moet medicijnverstrekking voor iedere bewoner een aparte handeling zijn. Dat vinden zij veiliger.

In de praktijk is het juist onveiliger, gaat dit vaker mis. Onderweg naar de kast kom je mensen tegen die je voorbij zien lopen. Die schieten je aan. Je wordt in procedure van de inspectie veel vaker afgeleid.”

Als je volgens het protocol van de inspectie met medicijnen bezig bent, negeer je de rest. Dat staat niet in de procedure, maar wordt vanzelfsprekend aangenomen. Iemand met een sociale oriëntatie doet dat zo niet. Die heeft verbinding met bewoners, is betrokken, doet het benodigde werk op een manier die in ogen van de bewoners aansluit.

Je ziet wat de inspectie met rationaliteit afbreekt. Hoe doet een toezichthouder die sociale oriëntatie koestert en herkent dat die kwaliteit en veiligheid geeft?

[wysija_form id=”2″]

Nieuwe #aardnootjes verschijnen ook via Twitter.

 

4 reacties

  • Goed stuk!

    De volgende kanttekening zou echter op zijn plaats zijn. De rationale oriëntatie van IGZ en de wijze van toezicht in de praktijk zorgen er weliswaar inderdaad voor dat richtlijnen en protocollen voor zorgverleners voelen als een dwangbuis. Hierdoor wordt inderdaad veel afgebroken. Maar feitelijk IGZ stelt geen richtlijnen, protocollen op. Dat doen beroepsverenigingen. IGZ houdt toezicht op en handhaaft wet en regelgeving EN de richtlijnen, protocollen, standaarden en veldnormen die de professionals zichzelf (laten) opleggen via hun eigen beroepsverenigingen.

    Ik zie hierbij het volgende: doordat beroepsverenigingen dit vanuit een idee van collectivisme proberen te doen, sneeuwt individuele context onder. Doordat ze de oplossing proberen te vatten in een voor de toezichthouder begrijpelijk format, oftewel een systeem, gaat sociale betekenisgeving verloren. De problemen die ontstaan zorgen voor een vicieuze cirkel. IGZ constateert problemen en eist maatregelen. Die worden door de beroepsverenigingen steeds meer in detail uitgewerkt. Nog meer context en sociale betekenis verdwijnt.

    Is dit te doorbreken? JA … het juridisch kader geeft ruimte voor verantwoord afwijken. MITS kan worden beargumenteerd dat daarmee hetzelfde of een beter resultaat kan worden bereikt en dus in het belang van de patiënt (“comply or explain”). Ik zie helaas in de praktijk dat menig zorgverlener het repertoire mist om dit te realiseren EN dat mening toezichthouder er nog niet voldoende voor open staat. Voorzichtig gezegd …

    • Het proces gaat zoals je beschrijft. Vergis je echter niet in de mate waarin dat proces de werk- en leefomstandigheden in de verpleeghuizen bepaalt. De publicatie van de ‘zwarte lijst’ heeft daar zijn uitwerking zeker niet gemist.

      Ga er maar aanstaan als hulpverlener op de werkvloer in omstandigheden waarin regels steeds dwingender worden opgelegd en in de hele organisatie het idee leeft dat het voortbestaan van het huis er vanaf hangt. Je wil dan ofwel uit alle macht van een verkeerd lijstje af ofwel er niet op terechtkomen.

      Alles nodigt dan uit tot ‘comply’ en (helemaal) niet tot ‘explain’.

      Je mag hopen dat zich op één of andere wijze vanuit de samenleving andere vragen aandienen: kun je als toezichthouder uitleggen dat je op verantwoorde wijze en in het belang van elke specifieke bewoner toezicht houdt? Kun je als volksvertegenwoordiger of bestuurder uitleggen dat je op een zwarte lijst hebt aangedrongen en kun je de gevolgen voor de samenleving daarvan inschatten?

      • De situatie in de zorg is extreem complex. De reactie is/was met name bedoeld als aanvulling van de context. Ik ben me namelijk terdege van de situatie bewust. Sterker nog die heb ik aan den lijve ‘mogen’ ervaren. Juist het feit dat de huidige situatie zorgprofessionals eerder uitnodigt tot comply in plaats van explain, is een belangrijke drijver achter hetgeen ik nu doe.

        Ik ben ervan overtuigd dat benodigde veranderingen kunnen ontstaan. Een actieve rol van betrokkenen, patiënten, cliëntenraden, zorgprofessionals is daarbij onontbeerlijk. Situaties ontstaan en evolueren. Ze worden niet (enkel) gemaakt door toezichthouders en bestuurders.

        Het volgende filmpje is hiervoor een mooie inspiratie en reminder. https://www.youtube.com/watch?v=ysa5OBhXz-Q

        • Dankje en die overtuiging deel ik met je. Als we regels ter discussie kunnen stellen zou het ook nog wel eens snel kunnen veranderen. Het filmpje sluit daar in meerdere opzichten op aan.

Laat een reactie achter