Robotauto

Robotauto
Vector on pixaby
Geschreven door Wim van Dinten

In het nieuws het zoveelste juichverhaal over de robotauto. Wat is daar zo interessant aan?

Het begint al met de vraag waar je zo’n ding voor nodig hebt. Als het de bedoeling is om er mensen mee te vervoeren, is het een taxi. Nou geef mij maar iemand als chauffeur die ook nog wat kan vertellen. Of wordt het mijn auto waarin ik meerijd als passagier? Zie ik mezelf niet doen. Ik wil een robot die mij ondersteunt bij het rijden. Dat doen moderne auto’s al.

Hij is er dus voor vrachtvervoer. Daar kun je je iets bij voorstellen. Overigens niet voor in de stad. Zo’n robotauto stuurt via lijnen en borden langs de weg. Hij beschikt niet over betekenisgeving. Hij kan niet onderhandelen. Bij een rotonde, bij overstekende mensen, bij fietsers is zo’n ding al gauw de kluts kwijt. De ‘oplossing’ zal worden dat mensen zich moeten aanpassen zodat die auto er kan rijden.

Zijn wij er voor de technologie of is die er voor ons?

[wysija_form id=”2″]

Nieuwe #aardnootjes verschijnen ook via Twitter

1 reactie

  • Een boom krijgt in de zomer meer voedingsstoffen dan in de winter. Je ziet dat in de groeiringen terug, de donkere ringen uit de winter en de lichte ringen uit de zomer. Wat niet iedereen weet is dat het binnenste hout al afgestorven is, alleen een dunne laag tussen de schors en het hout is nog echt levend, groeiend en in wisselwerking met de omgeving. Dit neemt natuurlijk niet weg dat het binnenste, dode hout erg belangrijk is om te blijven staan in de wind, om ervoor te zorgen dat de bladeren hoog genoeg komen om in het zonlicht te komen. Het dode hout betekent veel voor de boom.

    Toen ik net leerde autorijden groeide ik, ik leerde hoeveel gas ik moest geven terwijl ik de koppeling losliet. Ik leerde luisteren naar de motor om te horen wanneer ik moest schakelen. Het moeilijkste was de rotonde, hier moest alles tegelijkertijd gebeuren: gas loslaten, koppeling in, terugschakelen, gas geven, kijken, koppeling op laten komen, richting aangeven, sturen, weer kijken, gas loslaten, koppeling in, schakelen, gas geven, koppeling oplaten komen, etc. Hoe meer je rijd hoe makkelijker het gaat, het gaat in je ‘systeem’ zitten. Je bewustzijn conditioneert je onderbewuste zodat er reflexen ontstaan bij de borden en de lijnen op de weg. Sommige mensen komen op hun bestemming aan zonder te weten hoe ze daar zijn gekomen, op het moment dat ze er zijn worden ze ineens ‘wakker’. Er is weer een groeiring bij, je verhout, je bent gegroeid.

    Zo’n chauffeur is als het ware een robot geworden, een biologische wel te verstaan. Zijn bewuste is op zoek naar voedingsstoffen om te groeien, om meer te kunnen betekenen. Het is fijn dat die chauffeur in contact kan komen met verschillende mensen, zo weet hij wat er gebeurd in zijn omgeving, leert ze kennen, beurt iemand op, heeft lol, groeit in zijn communicatieve vaardigheden, hij leeft. Hoe zou het zijn als de chauffeur niet met zijn klanten in gesprek mocht gaan?

    Maar de auto is nu ook al een robot. We zijn begonnen met lopen. We hebben karren gemaakt met wielen. We spanden er paarden voor. Die paarden werden vervangen door machines. Hij kon sneller, dus er moesten ramen in om de wind tegen te houden. Er kwamen spiegels in om beter te kunnen kijken. Het was nodig om te communiceren dus bedachten we richtingaanwijzers en remlichten. Heel veel mensen wilden ook zo’n ding, waarom? We hebben onze wegen aangepast zodat we erover kunnen rijden. We hebben stoplichten gemaakt om ons veilig te houden. Waarom rijden we niet veel vaker door rood? We hebben reflexen ontwikkeld om te stoppen voor rood, zelf als er in geen veld of wegen iets te bekennen is.

    Nu is het moment dat we de reflexen van die chauffeur kunnen evenaren, de auto kan gaan kijken naar borden en de lijnen op de weg. Hij zal herkennen als een auto voor hem stopt en dan zal hij ook stoppen. Bij het ‘verhouten’ gebruiken we niet alleen onszelf maar ook de materie om ons heen. We doen dit zodat we hoger kunnen komen, meer tijd overhouden, meer voedingsstoffen kunnen opnemen, meer kunnen groeien. Je plaatst een artikel op een website in plaats van stadsomroepers in te huren, je doet je was in de wasmachine, je rijd in een auto. We zijn mondiaal bezig met een gigantisch bouwwerk, een gigantische verhouting van de materie. Wij mensen zijn het levende laagje tussen de schors en het hout. Wij zijn het die de systemen bedenken en maken, we vinden het verschrikkelijk om in die systemen gevangen te zitten, om ze zelf te worden, we willen blijven leven.

    Die robot auto is natuurlijk een kwalijke zaak voor die taxichauffeur, wat is de chauffeur nu nog waard? Wat is zijn betekenis? Hij wordt gedwongen om iets anders te doen, om op een andere manier zijn leven in te vullen. Dit is een erg moeilijke opgave en hij zou daarbij ondersteund moeten worden. De vraag die we zouden moeten stellen is: hoe helpen we deze personen aan een nieuwe betekenis? Wellicht dat jullie samen een potje kunnen gaan filosoferen terwijl die auto je naar je bestemming rijd.

    Maar we kunnen ook stoppen met die robots, de chauffeur in zijn ‘waarde’ laten. Wellicht dat we onze wasmachine ook de deur uit kunnen doen. Dan zullen we met onze blote handen onze kleren wassen. Ik leer ieder kledingstuk kennen, ik verbind me met de kledingstukken, en weet precies hoe ik ze het beste kan behandelen. Ik ga dan rekening houden met de wasmiddel allergie van mijn zoon, en de parfum wens van mijn vrouw. Ze zullen blij verrast zijn dat ik zo attent ben. De eerste paar keer doe ik dat bewust, daarna zal het automatisch gaan, een reflex worden. Elke dag doe ik hetzelfde. Ik hoef dan niet meer na te denken, het is geen gebaar meer, ik ben niet echt attent. Mijn gezinsleden zullen het verwachten. Ze zullen boos reageren als ik het een keer vergeet. Ik zit gevangen in het systeem dat ik zelf heb veroorzaakt. Wat is daar nu interessant aan?

Laat een reactie achter