Lachtherapeuten

‘Doemdenken en pessimisme zitten in de mens, maar daarom is het nog niet waar! Ik zeg: het wordt beter, wij maken Nederland sterker!’, zei Mark Rutte op het congrespartijtje, euh … partijcongres van de VVD eind vorig jaar. Even daarvoor was de feestcommissie … hè, de partijtop … de mantel uitgeveegd door de voorzitter van de JOVD, Martijn Jonk.

‘Iedereen die de mond vol heeft van onnodig eten uit de staatsruif en zelf fraudeert of zichzelf buitensporig verrijkt, dient met pek en veren de laan uitgestuurd te worden’, doelend op de chinese taxibonnetjes, de in deze tijd verdacht soepele onroerend goed transacties en de in IJsland verdwenen 78 miljoen waarmee ex-gedeputeerde en ex-wethouder Ton Hooijmaijers onvrijwillig in verband wordt gebracht.

Even onvrijwillig zie ik zijn gulzige bolle mond, waar een klotsend glas rode wijn in de rij staat achter een bolknak, voor mijn geestesoog bevriezen als de deur van het sjieke restaurant waar hij zijn zakenpartners na een succesvolle deal als gebruikelijk fêteert, wordt ingebeukt met een ton pek, voortgeduwd door het in lompen gehulde proletariaat in een decor van tientallen wild fladderende kippen. Onzin natuurlijk, je mag helemaal niet roken in een restaurant.

Martijn Jonk gaat verder: ‘Als je denkt tien dingen tegelijk te kunnen besturen, denk eens na!’ doelend op Loek ‘Suup’ Hermans. Een alleskunner met een zo groot aantal nevenfuncties dat hij KPMG-er Wouter Bos heeft ingehuurd om de accountantscontrole van zijn imperium te superviseren en samen met de ABP vriendenclub Elco Brinkman, Ed Nijpels en Harry Borghouts een besloten LinkedIn-groepje is gestart om RvT en RvC advies- en beleidsjablonen uit te wisselen – onder het mom “Beter goed gekopieerd dan slecht verzonnen!” Het scheelt een hoop werk en je hebt toch telkens wat nieuws te melden. Dit verzin ik er natuurlijk ook allemaal bij, LinkedIn is voor losers zonder old boys netwerk.

Jonk richt zich nog even op Frank van Dalen, de zelfgeproclameerde go-getter die een financieel-bestuurlijke puinhoop in de gayscene achterliet – de beelden die ik hierbij krijg probeer ik te verdringen – en richt zijn pijlen dan op partijvoorzitter Benk Korthals. ‘Dus wanneer bestuurders en politici niet kunnen omgaan met deze verantwoordelijkheid, is het aan de partij om in te grijpen, meneer Korthals, daar ligt een duidelijke taak voor de voorzitter van de VVD.’ Ik heb zelf gezien van iemand die het gehoord heeft dat Benk – die het sinds 2002 moet hebben van een lousy drieëneenhalve ton wachtgeld, een paar voorzitterschappen en een functie als bijzonder vertegenwoordiger voor industriële inschakeling in het JSF-programma (?) – de pijlen, als Keanu Reeves in the Matrix, met speels gemak ontweek.

Vanmorgen lees ik in een anderhalve pagina groot artikel in de VK (nou ja, anderhalve pagina; 50%  foto, 15% kop, 5% CV en 30% tekst) dat het liberale hart van Jeanine Hennis-Plasschaert wel eens over slaat. Op 15 november vorig jaar stemde ze tegen haar liberale principes in tegen de motie tegen de weigerambtenaar. Alleen Mark Rutte kan haar op zo’n moment weer op het pad trekken. ‘Dat is zo’n bom energie die ik dan voor me heb, met zoveel positivisme […] en de toekomst die hij dan weet te schetsen […] die bevlogenheid geeft mij op de een of andere manier een soort energie-infuus.’ Ik kan het niet helpen maar ik zie Mark in het torentje, tussen een hoeveelheid Schuitema meubilair waar de baas van UWV jaloers van wordt, met zijn hand op haar voorhoofd luid “Hallelujah!” roepen. Weer onzin natuurlijk, hij riep HalleluSGP.

Het lijkt er op dat optimisme en positivisme een politieke of persoonlijke strategie is geworden om de aandacht van problemen af te leiden. Niet alleen bij de VVD overigens, maar bij iedereen die beleid maakt en aangesproken wordt op de gaten erin. ‘Kijk meneer, het hout is hier en hier helemaal verrot.’ ‘Niet zo negatief! Kijk hier, dit stuk is nog helemaal goed’. Of: ‘Twee procent van alle post komt niet aan!’, ‘Tut tut, dat betekent dus dat 98% wel aankomt. Dat is toch niet slecht een 9,8!?’ Of: ‘Af en toe doet mijn rem het niet!’, ‘Maar meestal dus wel hè, niemand is perfect!’

Laatst was ik bij de huisarts. Het was geen gewone, hij nam echt de tijd. Terwijl hij met een mij onbekend apparaat mijn algehele toestand aan het doormeten was raakten we in gesprek. Eerst via mijn amalgaam vullingen over de diensttijd en later over de maatschappij en het overheidsbeleid. Uit het gesprek leidde hij af dat ik negatief en pessimistisch was en uit zijn metingen dat mijn energieniveau te laag was. In zijn optiek stond dat niet los van elkaar.

Ik stond woedend op en riep: ‘Onzin! Ik maak zelf wel uit hoe ik me voel! En ik zeg dat ik me prima voel en barst van de energie. Bovendien ben ik net als Mark Rutte ontzettend positief en zie ik de toekomst rooskleurig in! … Met Martijn Jonk.’

Rick Dekker